Urodził się 8 lutego 1923 roku we Lwowie, w rodzinie nauczycielskiej. Dyplom lekarza uzyskał w roku 1948 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po odbyciu rocznego stażu został zatrudniony w Klinice Otolaryngologii w Warszawie na stanowisku asystenta. W roku 1951 obronił pracę doktorską pt. „Badania audiometryczne w kile wrodzonej i późnej”. Powołany do służby wojskowej, spędził w wojsku cztery lata. Po powrocie do Kliniki otrzymał stypendium na wyjazd do Instytutu Otologii i Laryngologii w Londynie. Prowadził tam badania nad patologią narządu równowagi pod kierunkiem prof. Ormeroda i we współpracy z prof. Dochmanem, dr Mc Lay’em i dr Hinchliffem. Owocem tego pobytu był wspólny ich artykuł opublikowany w „Journal of Laryngology & Otology”. W roku 1963 wyjechał na kilkumiesięczne stypendium naukowe do Sztokholmu, do Karolinska Sjukhuset. W czasie tego pobytu współpracował z prof. Hambergerem i doc. Flurem oraz wizytował inne ośrodki akademickie: w Lund, Upsali, Umea i Göteborgu.

W roku 1960 w Centralnym Ośrodku Badawczym Kolejowej Służby Zdrowia w Warszawie organizował pierwszą w Polsce, nowocześnie wyposażoną pracownię badań narządu przedsionkowego. Kierował tą placówką przez wiele lat, szkoląc wielu specjalistów w zakresie otoneurologii. Był niekwestionowanym pionierem vestibulologii w Polsce.

prof. Zbigniew Bochenek

W roku 1963 uzyskał stopień naukowy docenta na podstawie pracy habilitacyjnej pt. „Badania kliniczne i doświadczalne nad przydatnością elektronystagmografii w ocenie czynności narządu przedsionkowego”. 16 marca 1969 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a 1 września 1969 roku objął kierownictwo Kliniki Otolaryngologii AM w Warszawie. Siedem lat później (1976) otrzymał tytuł naukowy profesora zwyczajnego. W roku 1975 zespół naszej Kliniki pod Jego kierownictwem przeniósł się ze starego gmachu pawilonu nr 1 Szpitala Dzieciątka Jezus, gdzie się mieścił od roku 1945, do nowo wybudowanego Centralnego Szpitala Klinicznego AM przy ulicy Banacha 1.

Znaczący dorobek naukowy prof. dr hab. med. Zbigniewa Bochenka świadczy o tym, że była to osobowość wybitna i wielostronna. Podejmował problemy trudne, a zarazem niezwykle aktualne z punktu widzenia ówczesnej otolaryngologii. Poliglota, łączył wielką erudycję z ogromną łatwością nawiązywania kontaktów międzyludzkich, zwłaszcza międzynarodowych. Brał czynny udział w wielu zjazdach, sympozjach i warsztatach szkoleniowych, prowadzonych przez czołowe ośrodki europejskie. Liczne Jego publikacje ukazywały się na łamach najpoważniejszych czasopism międzynarodowych z zakresu otolaryngologii (Acta Oto-Laryngologica, Sztokholm; Audiology, Bazylea; Journal of Laryngology and Otology, Londyn; International Audiology, Leida; Vestnik Otolaryngologii, Moskwa; HNO, Berlin).

Liczba publikacji prof. Bochenka obejmuje ponad 150 pozycji, w tym redakcję pierwszego w Polsce podręcznika „Otoneurologia kliniczna”, który ukazał się wkrótce po Jego śmierci. W historii otolaryngologii polskiej nazwisko Profesora będzie zawsze związane z Jego pionierskimi działaniami w takich dziedzinach, jak:
1. Otoneurologia. Wprowadził do praktyki elektronystagmografię jako rutynową metodę oceny narządu przedsionkowego, prowadził badania nad wieloma problemami z zakresu vestibulologii, wykształcił liczne grono specjalistów w tej dziedzinie, w tym wielu samodzielnych pracowników nauki.
2. Audiologia. Jako pierwszy wprowadził do medycyny w naszym kraju i krajach tzw. „obozu socjalistycznego” audiometrię potencjałów elektrycznych (ERA i ECoG), a także audiometrię automatyczną wg Bekesy’ego. Cykl Jego prac jest poświęcony urazowi akustycznemu oraz procesowi starzenia się narządu słuchu. Był inicjatorem i konsultantem medycznym konstrukcji pierwszego w Polsce komputera ANOPS, wykonanego w Politechnice Warszawskiej i służącego do badań BERA.
3. Chirurgia otologiczna. Jako pierwszy w Polsce i jeden z pierwszych w Europie wprowadził do praktyki homogeniczne przeszczepy konserwowanej błony bębenkowej i kosteczek słuchowych jako materiał w operacjach rekonstrukcyjnych ucha.
4. Otoneurochirurgia. Jako pierwszy w Polsce wykonywał operacje mikrochirurgiczne na przewodzie słuchowym wewnętrznym u chorych z zawrotami głowy i guzem nerwu ósmego. Opisany przez niego dostęp „przez błędnik” jest do dzisiaj opisywany jako pomysł oryginalny, nadal jest także stosowany.
5. Farmakologia kliniczna. Badał wpływ wybranych leków i alkoholu na reakcje słuchowe i błędnikowe.
6. Chirurgia raka głowy i szyi. Opracował technikę operacji ślinianek i krtani. Nowoczesne, zgodne z normami światowymi metody leczenia operacyjnego nowotworów głowy i szyi stały się w tym czasie standardem w prowadzonej przez Niego Klinice.

Był promotorem 16 doktoratów i opiekunem 7 przewodów habilitacyjnych. Świadectwem przynależności prof. Bochenka do czołówki światowych otolaryngologów było wybranie Go na członka Zarządu Międzynarodowej Grupy Badawczej Audiometrii Odpowiedzi Wywołanych, Międzynarodowej Komisji Ekspertów w Dziedzinie Audiologii w Kolejnictwie, Collegium Oto-Rhino-Laryngologicum Amicitiae Sacrum oraz Czechosłowackiego Towarzystwa Lekarskiego im. Purkinjego.

W latach 1969–1972 piastował urząd dziekana Wydziału Lekarskiego, a następnie, w latach 1972–1974, prorektora ds. Nauki i Rozwoju Kadry w Akademii Medycznej w Warszawie. Od roku 1970 aż do śmierci pełnił funkcję przewodniczącego Zespołu Specjalisty Krajowego ds. Otolaryngologii oraz stanowisko przewodniczącego Komitetu Patofizjologii Klinicznej PAN.

Posiadał odznaczenia państwowe i resortowe: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, medal „Siły Zbrojne w Służbie Narodu”, brązowy i srebrny medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, odznakę „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” oraz Złota Odznakę za Zasługi dla m. st. Warszawy.