Klinika Otolaryngologii w Lublinie została powołana w listopadzie 1944 r. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był dr Józef Świtek, który tytuł doktora wszechnauk lekarskich otrzymał w 1936 r. w Wilnie, a specjalizował sie w Klinice Laryngologicznej w Wilnie pod kierownictwem prof. Jana Szmurły.

W styczniu 1949 r. na kierownika Katedry i Kliniki powołany został Benedykt Dylewski, który pełnił tę funkcje aż do roku 1965. W tym czasie Klinika mieściła się przy ul. Staszica 18. Prof. Benedykt Dylewski urodził się 28.08.1894 r. w Petersburgu. Studia medyczne ukończył na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Po ukończeniu studiów pracował w Klinice Laryngologii Uniwersytetu w Wilnie pod kierunkiem prof. Jana Szmurły, uzyskując w 1926 r. stopień doktora nauk medycznych, a w 1932 roku habilitował sie na podstawie rozprawy pt. Badania nad odruchami gardłowymi. Profesor Dylewski był znanym i cenionym w kraju specjalistą w zakresie foniatrii. Diagnozowaniu i leczeniu chorób mowy i głosu u dzieci i młodzieży szkolnej poświęcił większą część swoich badań. Przyczynił się do wyszkolenia od podstaw kadry specjalistycznej nie tylko w Lublinie, ale i w całym makroregionie. Integralną częścią Kliniki stał się również Oddział Otolaryngologii Dziecięcej, który jako Samodzielny OddziałSzpitalny Laryngologii Dziecięcej istniał od 1935 r., co było wówczas wielkim postępem w lecznictwie specjalistycznym nie tylko w Lublinie, ale i w Polsce. Kierownikiem tego Oddziału od 1935 do 1949 r. był dr Jerzy Osowski. W roku 1949 Oddział stał się integralną częścią Katedry i Kliniki Otolaryngologii.

prof. dr hab. med. Benedykt Dylewski

Z chwilą powołania instytutów w Akademii Medycznej powstały dwie kliniki: Klinika Otolaryngologii dla dorosłych w Instytucie Chirurgii Szpitala Klinicznego nr 4 przy ul. Jaczewskiego 8 i Klinika OtolaryngologiiDzieciecej w ramach Instytutu Pediatrii przy ul. Staszica. Kierownikiem Kliniki dla dzieci została doc. dr hab. Maria Brennenstuhl-Pliszczyńska. W związku z odejściem na emeryturę prof. Dylewskiego, na kierownika Kliniki dla dorosłych w wyniku konkursu został powołany w 1965 r. ówczesny docent dr hab. Bolesław Semczuk, który pełnił te funkcje do roku 1998. W wyniku konkursu na stanowisko kierownika Kliniki w 1998 r. powołany został prof. dr hab. med. Wiesław Gołąbek, który pełni te funkcje do chwili obecnej. Do Kliniki należą dwie sale operacyjne, sala endoskopowa, sala opieki pooperacyjnej, pracownie i poradnie audiologii, foniatrii, alergologii, zaburzeń snu.

Historia lubelskiej Kliniki jest przede wszystkim historią jej badań naukowych. Przez wiele lat prowadzono tu kompleksowe badania nad twardzielą, które zaowocowały wieloma oryginalnymi opracowaniami z zakresu epidemiologii, diagnostyki, biochemii, serologii, kliniki i terapii twardzieli górnych dróg oddechowych z endemicznych ognisk na Lubelszczyźnie. Główne kierunki badań naukowych Kliniki dotyczyły onkologii klinicznej. W latach 1980-1990 Bolesław Semczuk był ogólnokrajowym koordynatorem badań prowadzonych przez siedem ośrodków klinicznych w kraju, w tym przez cztery kliniki otolaryngologiczne akademii medycznych – w Poznaniu, Warszawie, Krakowie i Lublinie, dotyczących optymalizacji metod diagnostyki i leczenia raka krtani. Przez wiele lat prowadzono badania naukowe w ramach programu resortowego „Ochrona załóg górniczych przed zagrożeniami”.

Obecnie prowadzone są badania z zakresu epidemiologii zaburzeń słuchu, epidemiologii nowotworów głowy i szyi, biologii molekularnej i histopatologii nowotworów, roli wirusów HPV i EBV w patogenezie nowotworów złośliwych. Przedmiotem badań są też metody rekonstrukcji w obrebie głowy i szyi, leczenie chirurgiczne guzów podstawy czaszki, patomechanizm chorób alergicznych i zapalnych, a także patofizjologia narządu słuchu.

Prowadzone badania pozwoliły na wprowadzenie do rutynowej pracy lubelskiej Kliniki wielu nowych metod diagnostycznych i leczniczych. Wśród nich można wymienić m.in.: próbę skórno-alergiczną w rozpoznawaniu zakażeń adenowirusowych; modyfikację kontrastowania przetok i torbieli; metodę podśluzowego wycięcia więzadeł stosowaną jako modyfikacje metody Surjana; metodę podśluzowego wewnątrz krtaniowego wycięcia więzadła głosowego, będącego modyfikacją metody Kleinsassera; laryngoskopię mikroskopową i mikrochirurgie krtani już w 1971 r.; badania endoskopowe nosa i nosogardła; modyfikacje zaopatrzenia gardła po laryngektomii. Wprowadzono ponadto: pełny zakres leczenia operacyjnego nowotworów złośliwych jamy ustnej, gardła środkowego i dolnego, nosa, zatok przynosowych i oczodołu; pełny zakres leczenia operacyjnego nowotworów ślinianki przyuszneji przestrzeni przygardłowej, łącznie z przeszczepami nerwu twarzowego; rekonstrukcję ubytków tkanek za pomocą płatów skórnych, skórno-mieśniowych i wolnych płatów z mikro zespoleniem naczyń; pełny zakres operacji tympanoplastycznych. We współpracy z kliniką neurochirurgii wprowadzono także leczenie operacyjne nowotworów złośliwych nosa naciekających podstawę przedniego dołu czaszki, nowotworów piramidy kości skroniowej, guzów przysadki mózgowej z dojścia przez zatokę klinową. W ostatnich latach wprowadzono wycięcie całego gardła, endoskopowe laserowe operacje nowotworów krtani i gardła dolnego, chirurgię tarczycy i przytarczyc, leczenie operacyjne zwężeń tchawicy i uchyłku przełyku, wykonywanie przetok tchawiczo-przełykowych po laryngektomii i rehabilitacje mowy za pomocą protez głosowych, endoskopowe operacje zatok przynosowych.

W Klinice Otolaryngologii AM w Lublinie stopień doktora uzyskały dotychczas 32 osoby, a w wyniku przeprowadzonych przewodów habilitacyjnych stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych uzyskało 8 osób, mianowicie: Bolesław Semczuk, Stanisław Klonowski, Wiesław Gołąbek, Jan Jankowski, Jerzy Zakrzewski, Roman Czerwonka, Grażyna Niedzielska, Janusz Klatka. ●