Tadeusz Wąsowski urodził się 16 stycznia 1892 r. w Niemirowie na Podolu, w powiecie bracławskim, jako syn Ewarysta i Teofili z domu Kozłowskiej. W Niemirowie ukończył w 1910 r. egzaminem dojrzałości ośmioklasowe gimnazjum. Jako gimnazjalista należał do konspiracyjnego Koła Samokształceniowego Młodzieży Polskiej. Studia odbył na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu św. Włodzimierza w Kijowie, uzyskując dyplom lekarza w 1916 r. W czasie studiów brał aktywny udział w życiu akademickim młodzieży polskiej, należąc do Stowarzyszenia Polskiej Młodzieży Akademickiej „Korporacja” oraz do Koła Medyków Polskich, którego prezesem był w roku 1915. W sierpniu 1916 r. został powołany do armii rosyjskiej i jako lekarz wojskowy w stopniu kapitana kierował do końca 1918 r. Oddziałem Epidemicznym Szpitala Związku Ziemstw w Białyniczach, w guberni mohylewskiej.

W styczniu 1919 r. przyjechał do Polski i 28 tego miesiąca wstąpił jako ochotnik w stopniu porucznika do wojska, gdzie zajmował kolejno kilka ważnych stanowisk lekarskich oraz przebywał na froncie do końca wojny polsko-bolszewickiej. Od lutego 1919 r. był naczelnym lekarzem 77. Białostockiego Pułku Piechoty, od 10 maja 1919 r. szefem sanitarnym Grupy gen. Mokrzyckiego, od 19 lipca 1919 r. zastępcą szefa sanitarnego, a od 1 września 1919 r. szefem sanitarnym 1. Dywizji Litewsko-Białoruskiej, od 2 października 1919 r. referentem ds. gazownictwa szefostwa sanitarnego dowództwa frontu litewsko-białoruskiego, od 8 lipca 1920 r. zastępcą szefa sanitarnego dowództwa 4. Armii i od 8 sierpnia 1920 r. – referentem personalnym do spraw szpitali szefostwa sanitarnego dowództwa frontu północnego. Szybki awans na coraz bardziej odpowiedzialne stanowiska świadczy o jego osobistych walorach i stosunku do służby wojskowej. Od 6 września do 23 listopada 1920 r. przebywał na leczeniu w sanatorium Czerwonego Krzyża w Zakopanem, a następnie pracował w tymże sanatorium na stanowisku ordynatora. Od kwietnia do czerwca 1921 r. przebywał w Warszawie na kursie bakteriologii. Po jego ukończeniu od 1 lipca pracował w 51. Szpitalu Ewakuacyjnym w Brześciu n. Bugiem. Od 8 października 1921 r. był pacjentem na Oddziale Otolaryngologicznym Głównego Wojskowego Szpitala Ujazdowskiego Głównego w Warszawie, gdzie poddał się trepanacji wyrostka sutkowatego. Po wyleczeniu pozostał przez kilka miesięcy jako asystent Oddziału i od tego czasu datują się jego zainteresowania otolaryngologią. Po demobilizacji, w czerwcu 1922 r. w stopniu kapitana, został ordynatorem Oddziału Otolaryngologicznego Szpitala Kolejowego w Brześciu n. Bugiem.