Urodził się w Świątkach Wielkich, pow. Gniezno, jako syn Wojciecha i Praksedy z domu Kozińskiej. Naukę gimnazjalną rozpoczął w Trzemesznie, a ukończył w Gnieźnie w 1919 r. W tymże roku służył w Wojsku Polskim. Medycynę studiował na Wydziałach Lekarskich Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Uniwersytetu Poznańskiego i Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie 26.02.1925 r. uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. W latach 1924–1925 odbył praktykę lekarską w Państwowym Szpitalu Powszechnym we Lwowie, a następnie jako etatowy asystent pracował w Oddziale Chirurgicznym Szpitala Miejskiego w Bydgoszczy, a potem w Zakładzie Neuropsychiatrycznym Dziekanka. Od 1926 r. praktykował prywatnie jako lekarz ogólny w Klecku, następnie w Swarzędzu. W 1932 r. został przyjęty na stanowisko asystenta do Kliniki Otolaryngologicznej Uniwersytetu Poznańskiego, kierowanej przez prof. Alfreda Laskiewicza, jednocześnie pracował w Zakładzie Chemii u prof. Glixellego i prof. Hrynakowskiego. Specjalizację z otolaryngologii ukończył w 1937 r. W 1938 r. odbył 3-miesięczną praktykę w klinice prof. Clausa w Szpitalu Rudolfa Virchova w Berlinie. Od 1939 r. pracował jako otolaryngolog w Przychodni Lekarskiej w Poznaniu, zajmując się też pracą naukową. W latach 1935–1939, w miesiącach letnich praktykował jako otolaryngolog w Ciechocinku i jednocześnie oddawał się pracy naukowej w Pracowni Chemicznej i Pracowni Naukowo-Badawczej Zakładu Zdrojowego.

Jako oficer rezerwy został powołany 24.08.1939 r. do Wojska Polskiego i niósł pomoc medyczną w walkach na froncie i w bitwie pod Kutnem. Podczas ciężkich walk był jednocześnie dowódcą oddziału bezpośrednio walczącego. 19.09. dostał się do niewoli niemieckiej. Został internowany w obozie jenieckim w Skierniewicach, a 11.10.1939 r. zwolniony z racji wykonywanego zawodu. Zamieszkał w Warszawie, gdzie 17.04.1940 r. aresztowano go i wywieziono do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu-Sachsenhausen. We wrześniu 1940 r. zwolniono go z obozu z grupą profesorów UJ. Od jesieni 1940 do marca 1945 r. pracował w Szpitalu Świętego Kazimierza i w Ubezpieczalni Społecznej w Radomiu.

Od 26.03.1945 r. uczestniczył w Kampanii Ludowego Wojska Polskiego na froncie od Kołobrzegu do Berlina jako szef oddziału otolaryngologicznego Szpitala Specjalistycznego I Armii LWP. Po wojnie pracował w stopniu podpułkownika na stanowisku ordynatora oddziałów otolaryngologicznych Szpitala Wojskowego w Zabrzu, potem Wojskowego Szpitala Okręgowego w Poznaniu. W 1951 r. habilitował się na Wydziale Lekarskim AM w Gdańsku na podstawie pracy pt. Badania nad mechanizmami obronnymi błony śluzowej nosa i jam bocznych. W latach 1951–1953 prowadził wykłady zlecone dla studentów stomatologii. 30.06.1954 r. otrzymał tytuł profesora nadzw. przy Katedrze Otolaryngologii AM w Łodzi, w której do 1957 r. prowadził wykłady i ćwiczenia dla studentów. W 1954 r. objął stanowisko kierownika Oddziału Otolaryngologicznego Centralnego Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką w Łodzi. W czerwcu 1956 r. w stopniu pułkownika zwolnił się z wojska na własna prośbę i podjął pracę w Instytucie Balneoklimatycznym w Poznaniu na stanowisku zastępcy dyrektora ds. naukowych. W październiku 1957 r. objął Oddział Otolaryngologiczny Wojewódzkiego Szpitala Ogólnego w Bydgoszczy. Równocześnie otrzymał stanowisko dyrektora Zakładu Laryngologii i Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich w Bydgoszczy, przemianowanego 01.01.1960 r. na II Katedrę i Klinikę Otolaryngologii Studium Doskonalenia Lekarzy w AM w Warszawie. Klinika posiadała pracownie: histopatologiczną, elektronystagmograficzną, audiometryczną i anatomiczną. W 1962 r. przebywał w celach naukowych w Sztokholmie i Uppsali w Szwecji, a w czerwcu 1964 r. odwiedził Klinikę Otolaryngologii w Rostocku. Jako kierownik kliniki wykazał duże zdolności organizacyjne i rozwinął wielokierunkową działalność dydaktyczną i naukową. Był wszechstronnie wykształconym lekarzem, doskonałym operatorem i gorliwym nauczycielem. Do przejścia w 1971 r. na emeryturę prowadził, obok pracy klinicznej i naukowej, systematyczne szkolenie podyplomowe dla specjalistów z całego kraju na organizowanych kursach doskonalących z zakresu mikrochirurgii ucha i rehabilitacji słuchu, onkologii laryngologicznej i otoneurologii. Z dziewięciu jego asystentów sześciu uzyskało stopień doktora medycyny, a dwóch doktora habilitowanego. W klinice zajął się bardzo trudnymi technicznie i wymagającymi dużego przygotowania teoretycznego badaniami nad histologią i fizjologią narządu równowagi, szczególnie błędnika. Stworzył wysoko wyspecjalizowany ośrodek naukowy. Na tym polu należał do nielicznych w kraju badaczy i znawców oraz do najpoważniejszych otolaryngologów poza krajem. Za najważniejsze osiągnięcia w pracy zawodowej Profesora należy uważać wprowadzenie do kliniki nowoczesnych metod rozpoznawczych, w szerokim zakresie nowoczesnych metod chirurgicznego leczenia nowotworów w dziedzinie laryngologii, opracowanie i upowszechnienie nowych metod chirurgicznego leczenia złamań podstawy czaszki i płynotoku oraz zabiegów chirurgicznych na zatokach przynosowych, zwłaszcza operacji wielozatokowych.

Dorobek naukowy obejmuje 125 prac i artykułów, w tym 21 w językach obcych. Prace z okresu międzywojennego dotyczyły ozeny, polipów, leczenia szczepionkami chorób ucha, nosa i gardła, równowagi kwasowo-zasadowej w otolaryngologii, działania fal dźwiękowych o wysokiej częstotliwości na narząd słuchu, wpływu przeciwobrzękowego solanek oraz odczynów ustroju po kąpielach i wziewalniach. W pracach okresu powojennego omówił: 1) zagadnienia związane z odczynowością naczyniowo-ruchową i jej powiązania z kliniką, 2) problemy zakażenia ogniskowego, 3) ciężkie urazy głowy ze złamaniem podstawy czaszki, z uszkodzeniem opony i płynotokiem, wytyczne rozpoznawcze i opracowaną własna – zespołowa metodę rynochirurgiczną, a ponadto własna wyłacznie rynochirurgiczną metodę leczenia urazów zatok i podstawy czaszki, 4) badania doświadczalne z zakresu fizjologii i histologii błędnika, gdzie badano m.in. wpływ usunięcia u zwierząt doświadczalnych półkuli mózgu, względnie móżdżku na zachowanie się głowopląsu i ruchów postawnych, 5) układ równowagi w warunkach stosowania bodźców habituacyjnych i nową własna teorię, tłumacząca zjawisko habituacji.

Od 1936 r. brał czynny udział we wszystkich zjazdach otolaryngologów polskich oraz po wojnie w licznych zagranicznych, będąc dobrym ambasadorem nauki polskiej. W 1959 r. został członkiem Royal Society of Medicine w Londynie, od 1963 do 1974 r. był członkiem komitetu redakcyjnego Excerpta Medica w Amsterdamie, współpracował z Zentralblatt für Hals-Nasen-Ohrenheilkunde w Berlinie, był członkiem Polskiego Tow. Otolaryngologicznego, członkiem Zarządu Głównego, od 1974 r. członkiem honorowym Tow., w latach 1961–1971 prezesem Oddziału Bydgoskiego Tow., od maja 1958 do 1974 r. redaktorem naczelnym Otolaryngologii Polskiej, od 1959 do 1962 r. prezesem Oddziału Bydgoskiego Polskiego Tow. Lekarskiego. Był członkiem założycielem Bydgoskiego Tow. Naukowego; od 1961 do 1971 r. jego prezesem, a od 1974 r. prezesem honorowym. Ponadto w kadencjach 5-letnich pełnił funkcję członka Rady Naukowej: PZWL w Warszawie, Studium Doskonalenia Lekarzy w Akademii Medycznej w Warszawie. Był konsultantem ds. otolaryngologii województwa bydgoskiego.

Był lekarzem humanistą, znawcą historii i literatury pięknej. Reprezentował wartości ludzkie rzadko spotykane: był troskliwym, uprzejmym, cierpliwym i bezinteresownym lekarzem, bardzo skromnym, wyjątkowo dobrym, zawsze uczynnym, nad wyraz wyrozumiałym i bez cienia zawiści człowiekiem.

Po przejściu na emeryturę zamieszkał w Poznaniu. Zmarł w 1982 r. na chorobę nowotworową, przeżywszy 80 lat. Pochowany został na cmentarzu parafialnym przy ul. Lutyckiej.