Foniatria była, jest i będzie dyscypliną medyczną zajmującą się fizjopatologią głosu, mowy i słuchu jako procesem komunikatywnym. Najściślejsze związki wynikające z anatomii, fizjologii,patologii głosu, słuchu i mowy oraz metod, sposobów badania i leczenia łączą foniatrię z otolaryngologią. Tak więc rozwój placówek foniatrycznych w oparciu o ośrodki laryngologiczne jest ich historią naturalną.

W roku 1934 w Warszawskiej Klinice Chorób Gardła, Nosa i Uszu na Uniwersytecie Warszawskim im. J. Piłsudskiego, kierowanej przez prof. Feliksa Erbricha, mieszczącej się w Szpitalu Św. Ducha przy ul. Elektoralnej, powstaje pierwsza w Polsce Poradnia dla Zaburzeń Mowy i Wad Słuchu. Organizuje ją dr med. Aleksandra Mitrinowicz po szkoleniu odbytym w Europie Zachodniej. Poradnia rozwija działalność leczniczą i szkoleniową przede wszystkim dla lekarzy szkolnych. Początkowo pracuje w niej tylko dr Mitrinowicz z przyuczoną do badań słuchu u dzieci pielęgniarką, ale w niedługim czasie otrzymuje wsparcie w osobie młodej, zdolnej lekarki wolontariuszki, późniejszej prof. dr hab.med. Ireny Cichockiej-Szumilin. Do wybuchu II wojny światowej w Poradni powstaje 19 prac naukowych opublikowanych w piśmiennictwie polskim i zagranicznym.

Po wrześniowych nalotach Szpital Św. Ducha zostaje całkowicie zniszczony. Klinika przenosi się początkowo do gmachu Sądów przy ul. Leszno, a następnie na teren Szpitala Dzieciątka Jezus przy ul. Nowogrodzkiej. W czasie wojny i bezpośrednio po niej porad z zakresu zaburzeń głosu, słuchu i mowy udzielają asystenci laryngolodzy.

Po tułaczce wojennej w listopadzie 1946 r. powraca do kraju dr Aleksandra Mitrinowicz.Ówczesny kierownik Kliniki Otolaryngologicznej prof. Antoni Dobrzański powołuje Oddział Foniatryczny i reaktywuje Poradnię Foniatryczną.

W roku 1948 w dziedzinie foniatrii na terenie Kliniki pracują już trzej lekarze, dwóch pedagogów ze znajomością fonetyki i metod badania słuchu oraz pielęgniarka. W tym samym roku dr Mitrinowicz uzyskuje habilitację na podstawie pracy pt. Koordynacyjna niedomoga głosowa (Phonasthenia). Poradnia Foniatryczna przyjmuje 2500 osób rocznie, nie licząc hospitalizacji. Dr Zygmunt Pawłowski, rozpoczynając pracę jako wolontariusz, w roku 1952 zastaje w niej lekarzy: dr Hannę Siedlanowską-Brzosko i dr Tadeusza Bardadina, psychologa mgr Krystynę Gorzkowską, pedagoga wokalnego Stanisława Dąbkowskiego, rehabilitantkę mowy Emilię Dzioch.

Następnie do zespołu foniatrycznego zostają przyjęci: dr Halina Gryziecka-Meissner, dr Remigiusz Domański oraz psycholog mgr Tadeusz Gałkowski.

W roku 1953 kierownictwo Kliniki Otolaryngologicznej obejmuje na rok prof. Lewenfisz-Wojnarowski, który podejmuje trud jej przebudowania, a Poradnię Foniatryczną przenosi do murowanego obiektu na terenie szpitala przy ul. Oczki 6. Poradnia Foniatryczna ma tutaj salę konferencyjną, trzy gabinety lekarskie, dwa gabinety logopedyczne i rehabilitacyjne, kabinę ciszy oraz własną rejestrację. Pozostaje w tym budynku przez 20 lat, do roku 1973, kiedy to Klinika ORL przenosi się do nowego szpitala przy ul. Banacha.

W roku 1954 doc. Mitrinowicz-Modrzejewska zostaje pierwszym profesorem foniatrii w Polsce.W tym samym roku w "Otolaryngologii Polskiej" ukazują się dwie prace nt. rehabilitacji dzieci z rozszczepami podniebienia i rehabilitacji bezkrtaniowców, których pierwszym autorem jest prof.Mitrinowicz-Modrzejewska. Prace te wyznaczają początek rozwoju rehabilitacji głosu i mowy prowadzonej zarówno przez lekarzy, jak i logopedów w bardzo szerokim zakresie.