Urodzony we Włodawie, studiował w Szkole Głównej Warszawskiej i na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, gdzie otrzymał dyplom lekarza.

Był prywatnym asystentem na oddziale wewnętrznym Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie, prowadzonym przez Konstantego Onufrego Karwowskiego (1834-1918), lekarza, który także miał pewne zasługi w propagowaniu laryngologii. W 1874 r. rozpoczął pracę w sanatorium przeciwgruźliczym Hermanna Brehmera w Goersberdorfie (obecnym Sokołowsku) nie bez kozery; jeszcze bowiem w czasie studiów zachorował na gruźlicę. Kilkuletni pobyt w uzdrowisku wpłynął zasadniczo na cały późniejszy kierunek jego zawodowej i naukowej działalności. W roku 1880 wrócił do Warszawy.

Otrzymał mały, 6-łóżkowy internistyczny oddział w Szpitalu Św. Ducha, przy którym zorganizował ambulatorium laryngologiczne i pracownię badań naukowych. Wsparty dużym zasobem wiedzy i doświadczenia, mając wrodzony pedagogiczny talent, prowadził przez szereg lat potajemne wykłady kliniczne dla studentów ukierunkowane na pulmonologię, ale także i laryngologię. Sokołowski szkolił młodzież m.in. w posługiwaniu się reflektorem czołowym, uczył, że i interniście niezbędna jest umiejętność władania wziernikami. Wielu późniejszych internistów i pediatrów umiało dzięki Sokołowskiemu zupełnie poprawnie zbadać nos, gardło i krtań. Obeznany z precyzyjną specjalistyczną techniką operacyjną, wykonywał wiele zabiegów, tak w szpitalu, jak i w praktyce prywatnej. Była to jednak tzw. mała chirurgia laryngologiczna, ograniczająca się do zabiegów ambulatoryjnych; innej bowiem na oddziale chorób wewnętrznych prowadzić nie było można. Duże operacje laryngologiczne pozostawiał chirurgom. W taki sam sposób prowadzona była zresztą klinika Leopolda Schroettera w Wiedniu i inne wiodące ówczesne placówki laryngologiczne.

prof. dr med. Alfred Marcin Sokołowski

Alfred M. Sokołowski wykształcił cały zastęp lekarzy, których nazwiska na firmamencie laryngologicznym świeciły jasno: Feliksa Erbricha, Jana Szmurłę - przyszłych profesorów laryngologii, kierowników klinik w Warszawie i Wilnie, Zdzisława Dmochowskiego - późniejszego profesora anatomii patologicznej we Lwowie, ale i dobrego laryngologa Jana Sędziaka, Witolda Sumlańskiego i wielu innych.

Był autorem wydanej w 1877 r. w Berlinie ciekawej książki "Beiträge zur Lehre von der Behandlung der chronischen Lungenschwindsucht", w 1896 r. napisał rozdział o diagnostyce różniczkowej chorób górnego odcinka dróg oddechowych w znanym dziele Władysława Biegańskiego pt. "Dyagnostyka różniczkowa chorób wewnętrznych". Wydane w latach 1903-1906 dzieło życia Sokołowskiego, trzytomowe "Wykłady kliniczne chorób dróg oddechowych", zostało przez lekarzy i krytyków przyjęte entuzjastycznie. Przetłumaczono je na język niemiecki i rosyjski.

Od roku 1917 był profesorem, a potem rektorem Wolnej Wszechnicy Polskiej, powstałej z istniejącego od 1906 r. Towarzystwa Wyższych Kursów Naukowych. Powołano go na stanowisko profesora propedeutyki lekarskiej na Uniwersytecie Warszawskim. W roku 1919 został mianowany profesorem honorowym medycyny wewnętrznej.

Był członkiem wielu lekarskich towarzystw. Piastował stanowisko prezesa Warszawskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego.

Profesor Sokołowski ceniony jest przede wszystkim jako ftyzjatra i jako wybitny przedstawiciel tej właśnie specjalności wszedł do podręczników historii medycyny. Czy był także wybitnym laryngologiem? Czy również jako laryngologa wspominać go powinny następne lekarskie pokolenia?